Afdrukken

Jeroen Bosch

Aan 31 december 2008.

Jeroen, de Tuin.

 De bolle aarde slaat het venster open.
Taferelen uit zijn brein gesproten, ontwaken.
Spatten barstend uit zijn geest, onnavolgbaar.
Deze drang penseelt met rake streken zijn zicht.
Zijn kijk, op hoe het was, wordt spartelend naakt weergegeven.
De ziel die hem gefascineerd gevangen hield.
Binnen een met prikkeldraad omheinde wereld.
Waar ijdelheid, domme wreedheid, hebzucht en aartsgekonkel.
Hem deed grijpen naar zijn beste wapen.
Streek zo, doordrenkt met een rijk pallet aan symbolen,
Ongenaakte bizarre figuren op panelen.
Schilderde werelden waarvan niemand geloofde.
Graten skeletten, messen, afgesneden oren, stokken,
Vissenkoppen, monsterlijke duivelsbekken, feestende varkens,
Schubbige wezens slaan haken in het vileine lijf,
Of hyena’s die een mens leeg vreten.
Naakten zoeken angstig heenkomen, hun lot bekent,
Steken ladders diep tot in de grillig opengescheurde aarde.
Uit de poel des verderf  kruipen duivels huiverend aan land.
Fakkelt de nacht onheilspellend een wereld in brand.
En in het paradijs van verleiding ontgroenen bleke schepsels schril.
Lust parelt uit hun ogen en dansen witte lijven hitsig in het rond.
Wonderlijke wereld.
Van de eerste mens tot hel in slechts 3 panelen.
Tekent iets voor ons. Hier. Nu.
O wee wij stervelingen, staat de wereld op zijn korst te beven.
Predikt zo menigeen de ondergang.
Wat blijkt ons heden, dat vergaan de tijd, hetzelfde is gebleven.
Wij schilderen deze tijd met files en mobieltjes, goedkope soaps,
Banken graaien, vet gevreten mensen, macht en wrede oorlogen om de poen, Hebzucht, bizarre aanslagen, honger en barre moorden.
Zingen ons de strot uit de kelen voor betere wereld.
Schrijven velen zich wezenloos hoe mooi wij dromen.
Uitkomsten in schril contrast met wat we zijn
Maakt ons vreemde op het pad.
Kan iemand mij de uitgang wijzen.


Gé van Berkel
Oktober 2008

uitdaging