Afdrukken

De Kleuterberg

Geschreven door Klepper Aan 16 oktober 2011.

DE KLEUTERBERG
Zet 25 mannetjes van middelbare leeftijd op een racefiets. Bedenk vervolgens rond het club icoon “Gerrit Schulte” een uitdagend doel met een ludiek omlijste motivatie.  Zorg voor voldoende eten en drinken,  en het jaarlijkse “culturele” club uitje van CCJB oftewel de Gerrit Schulte Classic kan van start gaan. Om een zuiver beeld rond de 4e GSC 2011 te creëren  zal klepper de trouwe lezers dit keer dan ook niet vervelen met het voorspelbare koersverloop. Deze keer zullen schaamteloos de gedragingen van de CCJB’ers aan de kaak worden gesteld, die de uitspraak van Godfried Bomans onderstreept dat; “daar waar vrouwen de meesters van liefde en genegenheid zijn, mannen meesters zijn in het vieren van de kameraadschap”.

 

Hé Hans!, Wanneer wij in het “Klootviooltje”, strakkes naost elkaore liggen, moet  ik in ene keer aan het volgende denken; Stel uwes veur”, da gij  zo meteen gin enkele kant meer op zou kunne en ge zou moeten kiezen waar ge hem hebben wil, ut mondje of ut kontje??, waor zou de gij dan veur gaon? De mimiek, van Hans op deze bizarre vraagstelling sprak vervolgens boekdelen en staat inmiddels in de CCJB analen gegrift.  Lach salvo’s denderden over het zonovergoten terras van het zinkviooltje. De zware koers van Den Bosch naar Valkenburg was naar ieders volle tevredenheid in een massasprint op het terras geëindigd en het lallen was begonnen.

Mannen, stompen elkaar figuurlijk gesproken in de buik en slaan elkaar hard op de schouder om de onderlinge band met elkaar duidelijk te maken. Vrouwen, blijven daarentegen vaak vormelijk en beleefd, waardoor hun samenzijn iets degelijks krijgt en niet kan tippen aan de uitbundige baldadigheid, die mannen met elkaar bindt.
Dat daarnaast de wielersport verbroederd wordt helemaal duidelijk, wanneer na 180 km de opluchting zich over de vermoeide lijven meester maakt.  De wetenschap dat iedereen tijdens de fysieke uitdaging, de jaarlijkse lakmoes proef heeft doorstaan doet een man goed

Niets is mooier, dan fysiek de krachten met elkaar te meten om de hiërarchie van het peloton te bepalen. Hierna begint het sociale groepsproces van elkaar helpen, steunen, motiveren maar zeker ook van het elkaar afzeiken. 

Een mooi voorbeeld hiervan was op weg naar de Achelse kluis. Het tempo werd op de 2e dag door de onzichtbare hand van Gerrit tussen Kilometer 90 en 105 enorm opgeschroefd.  De brede weg leende zich er bij uitstek voor, om even goed door te knallen. Het CCJB peloton kraakte, kreunde en steunde op weg naar het enige rustpunt op de 2e dag,  zonder dat er voorin ook maar één concessie t.a.v. het tempo werd gedaan. Een paar renners hingen inmiddels zwaar aan het elastiek en er werd op weg naar de abdij van Achel  achter in het peloton monniken werk verricht om de groep bij elkaar te houden. Voorin sleurden de tempobeulen zonder mededogen op kop om de hiërarchische rangorde te testen.  Moe maar voldaan reden wij uiteindelijk het zonovergoten terras van de Benedictijner abdij op.

Hier wordt ik knap chagrijnig van, oreerde Jules om de sfeer binnen de groep te peilen. Dit was niet de afspraak van max. 30 km in het uur. Maar er was niemand die naar zijn smeekbede luisterde.  Iedereen was de imaginaire finishlijn gepasseerd en het elastiek was dankzij de goede samenwerking  sterk genoeg gebleken om als hechte groep te arriveren, dus waar klaag je op zo’n moment over.
Intens afzien, hoort immers bij de wielersport.
Mannen onder elkaar, reageren op zo’n moment dan ook altijd helder en duidelijk naar elkaar, met een opmerking in de trant van; “Jules, als ik jou was zou ik er gewoon nog één opsteken, das goed voor jou!!  Vervolgens zweeg Jules, en deed wat hem werd gezegd.

Vrouwen hebben een geheel ander gedragspatroon met elkaar. Wanneer Jules een vrouw zou zijn geweest en in een vrouwen peloton eenzelfde opmerking had gesondeerd, waren er onmiddellijk een aantal volgelingen vol medeleven om haar heen gaan zitten, om het onderwerp bespreekbaar te maken. Vervolgens wordt het in de groep gegooid, om voorzichtig nadat alle tranen gedroogd zijn tot de conclusie te komen dat er in het vervolg, meer rekening met elkaar moet worden gehouden.  Direct effect hiervan, is dat een ander deel van de groep, zich weer niet herkent in dit voornemen en het zich persoonlijk gaat aantrekken, of zij niet sociaal waren op het moment dat zij voor alle anderen tegen de wind in op kop liepen te sleuren.  Ruzie, achterdocht en achterklap en tweespalt doen vervolgens de rest, waardoor een vrouwenpeloton altijd kijvend en bekvechtend bij Carras zou zijn aangekomen.

Doordat vrouwen betere toneel spelers zijn, lijkt het er echter op alsof ze het samen heel leuk hebben gehad, maar zodra je s’ avonds in bed ligt komen de frustraties en echte verhalen boven en weet je als man,  “die blijft volgens jaar gewoon thuis!!. Omdat mannen het daarentegen altijd leuk hebben met elkaar, weet mijn vrouw nu al dat ik volgend jaar gewoon weer aan de start sta van de GSC 2012. 

Zodra mijn rondemiss vraagt, vertel eens iets over wat je hebt meegemaakt, ziet ze alleen al aan mijn gelukzalige glimlach dat er niet heel veel zinnigs aan verhalen uit zal komen, behalve dan het feit dat Hans nog aan het nadenken is, over waar hij hem hebben wil??. weet ze op dat moment precies dat ik een heel mooi weekend heb gehad.

Nee, geef mij dus maar, de keiharde confronterende mannen mentaliteit die de uitspraak van Gerrit “wielrennen moet je niet mooi doen, dat moet hard gaan” nastreeft. 

Zo zijn ook de social talks binnen het peloton voer voor psychologen. Toen op zaterdag ochtend de blauwe trein uit Den Bosch vertrok werd er gedurende de eerste kilometers heerlijk over koetjes en kalfjes geleuterd. De kinderen thuis, de drukte op het werk, de mazzel van Michiel omdat hij de eerste 100 km in de bus kon gaan zitten etc. etc. 
Na ongeveer 75 km verandert de toon van gesprekken significant.  Hé klepper, “staat er nog ergens een rust gepland!” , “wanneer je hier links was gegaan, hadden we sneller om Weert kunnen rijden!”, “heeft er iemand nog een banaan?”,  “ik heb genoeg kopwerk gedaan, nu mogen de anderen!!” Kortom het geëmmer begint altijd na zo’n 75 km a 80 km  aan te zwellen. Gelukkig,  een klein uur later nadert kilometer 100 en kon ik de groep mededelen dat de rust aanstaande is. De CCJB renners werden tijdens de laatste 10 kilometer dan ook muisstil in afwachting van het vlaaienvrouwtje die ons in het donkere Limburgse bos zou staan opwachten.

Toen het vlaaienvrouwtje alle coureurtjes liefdevol, met de meest verrukkelijke vlaaien van de wereld had verwend, werden de mannen weer een beetje vrolijk en kon de laatste 70 kilometer van de eerste dag worden aangevallen.
In tegenstelling tot wat men zou verwachten wordt  in het 2e deel van de koers, waarschijnlijk door de twijfel ingegeven of men het wel of niet gaat redden, het gemekker alleen maar erger.

Hé klepper, stoppen we nog in Valkenburg? “Jazeker, dat ligt wel in de bedoeling!”.  Nou voor mij, hoef je niet te stoppen, klepper,  ik rijdt net zo lief door. Moet er namelijk niet aan denken om met een koude benen dadelijk de Cauberg op te rijden. Ja, dat ben ik helemaal eens, het is waanzin om te stoppen klepper,  Ja, volgens mij is het ook beter om gewoon door te rijden??  Inmiddels, door ervaring wijs geworden besluit ik met de mededeling dat zodra we in Valkenburg aankomen, we hierover in overleg een besluit zullen nemen. “Ja, dat is goed klepper, want een colaatje gaat er misschien toch wel in!!”. Je blijft op zo’n moment rustig, trapt stoïcijns door en zegt om de balans in de groep niet te verstoren even helemaal niets. Niets is immers zo veranderlijk als het weer en een CCJB’er op een fiets.

Na 135 kilometer reden we Valkenburg binnen, met een paar eerste klimmetjes in de benen werd duidelijk dat het peloton toch behoefte had aan een korte tweede adempauze voordat de grande finale over 40 kilometer met het nodige klimwerk kon worden aangevangen.  De mannen voor wie de aanslag op lijf en leden al iets te zwaar was, restte niet veel anders dan plaats nemen in de bus of rechtstreeks naar de finish in Epen te rijden. Op het terras van de Amstel gold experience werd ik zelf nog even ludiek te kakken gezet in een ultieme poging om de omlijsting van deze 4e classic nog even te motiveren. Zonder presentje bleef het echter bij een paar holle zinnen en lege woorden, wat tot de opmerking leidde, “Ga jij nu maar afrekenen, ik heb trek in bier.


Door budgettaire krapte  hebben wij jammer genoeg het gedenkplaatje voor het café achterwege moeten laten, maar het doet mij als organisator goed om te horen dat het bestuur na afloop toch de waarde van dit soort memoranda heeft gemist. Het verven van de paal als symbolisch alternatief werd door mij persoonlijk dan ook bijzonder gewaardeerd. Het ontwerp van de kleine plaquette in kunststof was echter wel klaar dus wellicht iets voor de herkansing wanneer we Valkenburg nog eens aan doen.             


Terugkijkend bestond het weekend uit louter en alleen hoogtepunten. Het weer was uniek, de route fantastisch, het bier op temperatuur, het onderkomen was sober maar uitermate sfeervol, en de aankomst bij Carras was weer een geweldige afsluiting van een meer dan mooi wielerseizoen.
Daarnaast is er ook nog eens bijzonder goed gereden (zie bijlage)

Dat Klepper in zijn laatste klassieker bijna 20 kilo lichter als in aanvang van het seizoen de bevreesde Keutenberg op kwam, was een persoonlijke overwinning die ik zelf niet voor mogelijk had gehouden. De klappen, welke ik ter aanmoediging  op mijn rug mocht ontvangen voelden in deze als een oprechte blijk van waardering, die mij nu al reikhalzend naar het nieuwe seizoen doet uitkijken.

Fenomenaal om 200 meter voor je Jos Frush en Roderick met elkaar de strijd te zien aangaan wie er als eerste boven is, terwijl jij zelf op de macht, het vooraf onmogelijke geachte realiseert en nog gewoon op de fiets zit om met een gelijkmatige tred naar boven te klimmen. Ik hoor er dit jaar, verdomme gewoon bij. 
Boven op de berg aangekomen kijk je, je wielervrienden recht in de ogen. De Keutenberg is beklommen, waar een man van 52 als een kind al niet blij mee kan zijn. Leve de Kleuterberg.
Mannen het was fantastisch.

Klepper

Speciaal woord van dank alle sponsoren van CCJB.
Speciaal Café de Unie, Grand café Carras en onze Vol(ks)gwagen leverancier
Van den Udenhout