Afdrukken

GERRIT en TOOS SCHULTE CLASSIC 2012 – UITGEREDEN of UITGETREDEN

Geschreven door Klepper Aan 26 september 2012.

Over  275 kilometer (slechts 8 km meer als de één daagse afstand tijdens  het WK) voerde het prachtige parcours van de GSC 2012 ons over de Utrechtse heuvelrug, met ploertendoders als de Amerongse en Grebbe berg, de Westerbouwing en de Veluwe zoom met de roemruchte Posbank als onbetwistbare scherprechter. Totaal heb ik de wielen op mijn niet met Strava geijkte teller 9 uur en 20 minuten draaiend gehad. Hetgeen neerkomt op een rijdend gemiddelde van 29,5 km per uur. Kapot achterwiel, Kopje koffie, appelpuntje, banaantje en een veerpontje  hebben ons in totaal ruim 10 uur fietsend van huis en haard weggehouden.

Het verblijf was in vergelijking met de vorige edities van de GSC van een ongekende luxe. Een bar met bedienend personeel, een heerlijke sauna, gecombineerd met een fantastisch bed zou voor geweldige benen hebben moeten zorg dragen. Helaas, niets was minder waar.  De GSC 2012 was voor mij in het kader van de naderende herfst 2 dagen harken, schoffelen en blad ruimen en bovenal achter mijn eigen adem aanrijden, waarbij ik vooral jaloers heb moeten toekijken naar alle CCJB’ers, die ogenschijnlijk moeiteloos de hoogteverschillen wisten te overwinnen. Iedere klim zag ik met leedwezen tegemoet en iedere afdaling klotste het angstzweet van onder mijn oksels klaterend op het asfalt. Uitgereden of uitgetreden? Wie het weet mag het zeggen. Namens mij zelf durf ik in ieder geval te stellen dat om de rit uit te rijden mijn karakter meer aan het eindresultaat heeft bijgedragen dan mijn huidige conditie. 

Godzijdank,  stond bij Carras aangekomen,de jongste telg uit het wielergeslacht der Schulte’s ons met een fantastische pasta maaltijd op te wachten. Uitgerekend op de verjaardag van de moeder van deze telg  en onze beschermvrouw Mw Toos Schulte van de Kley,  alsmede op de dag van het ooit door Gerrit eens zo geambieerde  WK wielrennen viel een breed scala aan verschillende belevingen over deze alweer 5e classic op te tekenen. 

Tempo, fuuuuuut, en andere rustig aan commando’s droegen zorg voor het feit dat op strakke wegen de snelheid zelden boven de 34 kwam. Op zichzelf vond ik dit prima, De groepsgrote  droeg zorg dat op sommige fietspaden en wegen harder rijden ook niet echt verantwoord zou zijn geweest, en 1 gebroken sleutelbeen is immers meer dan genoeg.

 

Tijdens de laatste 30 km van de koers legde onze nestor van dienst, Henk Wijga als oud renner van het jaar het peloton echter plots op de pijnbank. Het voltallige bestuur kwam panikerend vanuit de achterhoede Henk verzoeken of het een tandje minder kon. De schade achterin was namelijk niet meer te overzien. De Wegkapitein oreerde; hou op wij zijn een Coureurs Club en geen Koekenbakkers club, laten we gewoon het tempo op 31 km/h houden. Niet lullen, maar fietsen betoogde hij. Instemmend gemor, stak de kop op en ging van kop af. 

Helaas bleek de gewenste 31 km”p/h in het laatste uur een utopische gedachte. De laatste 30 km kwam de teller niet meer boven de 28. De geest was zoals dat heet, uit de bidon. De ergernis was geboren en de irritatie prikkelde sommige zenuw uiteinden van het CCJB peloton.  De groep die wel kon maar niet mocht  versus de mensen die niet konden maar nog wel wilden wisselden enkele boze blikken met elkaar uit.

Persoonlijk zat ik deze rit als beroepsharker van het eerste uur tussen twee vuren. Het halen van de finish was met 28 op teller geen enkel probleem meer. Met name bij de start van de 2e dag heb ik serieus overwogen om tijdens de 1e 10 km af te stappen en er de brui aan te geven. Enerzijds was er bij klepper dan ook sprake van sympathie en begrip voor ccjb’ers die in de geest van Toos Schulte aan het fietsen waren i.p.v. die van Gerrit.  Anderzijds was het een weerzinwekkend idee dat uitgerekend met ene Henk Wijga op kop aan de rem van het eens zo trotse CCJB peloton getrokken moest worden. Als trotse CCJB’er vervulde mij dit dan ook met plaats vervangende schaamte, waardoor ik een moment buiten mijzelf trad.

Hoe in de toekomst hiermee om te gaan. Ons fietsen wordt steeds beter. Let wel 29,5 gemiddeld is gezien de fikse wind en het parcours zeker niet slecht. Menig clubje komt hier bij lange na niet aan. Maar er zijn ook mannen binnen de groep die de lat tijdens ons jaarlijkse club uitje toch iets hoger willen leggen.

De GSC is zoals bekend het jaarlijkse club uitje waarbij het samen uit samen thuis principe heilig is, Le fou pédalant moet in de toekomst een regionaal Bosch festijn worden, waarbij het tempo ten faveure van het gemiddelde niveau van de deelnemers reeds naar beneden is bijgesteld.

Misschien is het een idee om in de toekomst in navolging van Gerrit na te denken om parallel aan de  GSC juist voor diegene die het niet erg vinden om een halfuurtje later te arriveren de TSC te organiseren. De Toos Schulte Classic is dan speciaal bestemd voor de Coureurs met minder trainingskilometers in de benen, maar die s’avonds toch volop in de gezelligheid willen delen.

De mannen die deelnemen aan de GSC kunnen en mogen er in de geest van Gerrit met meer snelheid voor gaan.

De CCJB’ers die deelnemen aan de TSC rijden hetzelfde parcours maar met een tandje minder.

Hoe het ook zei, Ik ben blij de GSC te hebben uitgereden, en niet uit het CCJB peloton heb hoeven uit te treden. Jullie allen dankend voor de sfeer en gezelligheid, wil ik voor de komende ledenvergadering toch de Toos Schulte Classic als mogelijk nieuw fenomeen op de CCJB agenda zetten.

Klepper