Afdrukken

INTREDEND VERVAL BIJ RENNER VAN HET JAAR

Geschreven door Klepper Aan 17 augustus 2012.

De afgelopen zomer weken was het slecht fietsen. Naast de traag helende clavicula fractuur, zorgde het Hollandse zomerweer ervoor dat Klepper met een onbevredigde gemoedsrust alleen maar naar zijn fiets heeft kunnen kijken. Natuurlijk, heeft klepper gedurende de afgelopen zomer weken regelmatig gepoogd om op de tacx voor zijn Koko Petalo hut te gaan zitten trainen. De eerlijkheid gebied helaas te zeggen, dat de deplorabele fysieke gesteldheid van Klepper uniforme trekjes vertoonde met het weerbarstige weer waardoor ik slechts 3 maal gedurende ca. 45 minuten in de gelegenheid ben geweest om mijn conditie op(Zeeuws)NAP te houden. Daarnaast vond mijn vrouw mijn trainingsarbeid voor de chique caravan dermate ordinair dat zij dreigde het kampement te verlaten zodra ik mij weer in mijn CCJB pekske tussen het camping volk zou bewegen. Gegeven het feit dat ik toch een beetje zielig was en ik haar steun hard nodig had, heb ik mijn trainingsarbeid de afgelopen weken dus tot het absolute minimum moeten beperken...

Het gevolg is dan ook direct merk en voelbaar.Inmiddels ben ik weer ruim 3 kg aangekomen (110 kg) en geeft mijn tacx een forse afname van het avs wattage aan (>20%). Daar, waar ik voor mijn breuk probleemloos anderhalf uur de pedalen kon geselen met een gemiddeld avs wattage van 260 ben ik nu blij wanneer ik een klein uurtje op 220 kan trappen.Conclusie; het verval treed altijd sneller in dan je denkt.
Het gegeven van dit snel intredend verval, telt trouwens eveneens voor de leden binnen onze vereniging die ere titel RENNER VAN HET JAAR mogen dragen. Zo hebben wij allen meegemaakt dat de renner van het jaar P. Wagenaars een carrière vlucht heeft doorgemaakt van de fiets naar de directie wagen. Ons aller H. Wijga zijn rol als wieltjes klever zo heeft gecultiveerd, dat wij nog steeds allen in gespannen afwachting zijn over het hoe, of en wanneer deze oud renner van het jaar zijn eerste kilometers kopwerk voor zijn rekening gaat nemen en ga zo maar door. Ergo, er rust mijns inziens een heuse vloek op de titel “renner van het jaar” .

Wanneer je renner van het jaar wordt is dit mijns inziens eerder een voorbode voor het naderend verval dan dat het een aanmoedigingsprijs betreft!! Deze stelling werd pijnlijk bevestigt toen de laatste verkozen renner van het jaar, Huub van Mackelenberg op herhaling ging om de ronde van Kortgene aan zijn zegepraal te binden.  Na zijn fenomemale zege tocht in West Kapelle, vorig jaar, verscheen de CCJB renner wederom goed geprepareerd en gesoigneerd aan de start in Kortgene. De verwachtingen van het in grote getale opgekomen publiek, waren hoog gespannen toen de CCJB renner van het jaar zich zelfverzekerd naar de start bewoog.

Incognito, had ik mij, samen met mijn vrouw strategisch genesteld op een mooi terras pal aan het parcours. Toen het peloton zich in beweging zette zag ik tijdens de eerste ronden dat de renner van het jaar op zijn strepen had gestaan richting zijn meesterknecht Hans van Goch.  Hans werd gedwongen verschrikkelijk veel vuil werk op te knappen voor de achterin het peloton ogenschijnlijk rustig mee rijdende renner van het jaar. Ruim 15 km hield de meester knecht en held van CCJB, Hans van Goch het over zijn oren verwende talent van de Coureurs Club Jeroen Bosch uit de snijdende Zeeuwse wind. De CCJB renner van het jaar deed geen trap te veel en liet zich in een zetel naar de finish rijden. 

Toen het licht langzaam bij Hans uitging, en deze aangaf dat het tweede deel van de koers voor de renner van het jaar zelf was schoof Huub langzaam nog wel een paar plaatsen naar voren op, maar het werd het een kansloze missie. Al het harde werk van Hans was voor niets geweest. Toen de streep op de weg getrokken stond lag de CCJB renner van het jaar in negende positie waardoor de prijzenkast in huize van Mackelenberg dit jaar leegt blijft. Tot overmaat van ramp was Hans van Goch op het moment dat hij volledig leeggereden in de rondte reed,  weer eens op een Zeeuws putdeksel gestrand waardoor hij ook nog eens noodgedwongen voortijdig de koers heeft moeten verlaten waarmee het CCJB blazoen nog verder geschonden werd.

Met het schaamrood op de kaken en met een niet te verteren teleurstelling, heb ik samen met mijn vrouw schielijk het terras verlaten en mijzelf blij gemaakt met de stelling.  Wat hebben we toch een verrekt mooi clubje wielergekken in ‘s-Hertogenbosch!!! Huub en Hans, het was mooi en lachen tegelijk om het CCJB blauw weer in Zeeland mee te zien rijden. Dat het pluche van een titel, jammer genoeg desastreuze effecten sorteert op het prestatie niveau heeft namelijk ook één groot voordeel. Wanneer wij  Roderick Derks dit jaar nou eens voor dragen als renner van het jaar. Weten we in het verlengde van alle eerder opgedane ervaringen, zeker dat het volgend jaar een stuk langzamer gaat binnen het blauwe CCJB geweld!! 

Klepper