Afdrukken

ÉÉN BROODJE KIEPEVEL

Geschreven door Klepper Aan 09 juni 2012.



Bob, Jules, Jan & Rob zijn wat mij betreft voor het seizoen 2012 genomineerd om de vetgevulde CCJB prijzenpot tijdens de jaarlijkse sluiting van het wielerseizoen met elkaar te verdelen. De gouden ventieldoppen, balhoofden en snelspanners kunnen alvast uit de kast worden gehaald. Wat deze CCJB’ers het afgelopen weekend tijdens de Special Olympics hebben neergezet was uniek in omvang en vorm. De totale beleving rond het evenement maakte dat binnen het wielrennen het woord meeleven voor mij een extra dimensie heeft gekregen. De spanning voor de streep, de ontlading na de streep, de opperste staat van blijdschap bij de deelnemers, de mooie sport, de strijd, de teleurstelling, kortom alle parameters die een appèl doen op het emotionele deel van ons brein waren constant aanwezig. 2 dagen mooie maar vooral ook leuke wielersport in een perfect tot in de puntjes verzorgde entourage. CCJB kan en mag trots zijn, op dat wat is neergezet.

Eerlijk is eerlijk, naast de hulde voor onze eigen organisatoren, verdienen Simone en haar 3 mannen van de jury plus de technisch gedelegeerde Koos wat Klepper betreft ook een bijzondere blijk van waardering. De afgelopen twee dagen heb ik van het 5 tal KNWU gedelegeerden dingen gezien, waarvan ik niet wist dat ze bestonden en waarvoor ik mijn wielerpet bij deze met graagte wil afnemen.
Vlak voor aanvang van het evenement zag ik 4 in het blauw gestoken figuren de permanance betreden. Als anarchistisch denker, bekroop mij direct een gevoel van, Wat komen die bobo’s hier doen? We zouden toch lol en plezier met elkaar gaan maken. De technisch gedelegeerde Koos (een serieuze, strak denkende maar rechtvaardige Groninger) wees de jury gedecideerd naar de CCJB blauw gekleurde Jury bus en nam het programma met de vier wielerbobo’s door. Plots, was ik getuige van de ernst van de zaak, men stond op scherp en dat was achteraf bezien, precies dat wat onze sport, maar zeker ook dit speciale evenement zo mooi en leuk en uniek heeft gemaakt. Door de professionele opstelling van de KNWU delegatie ging het ergens om, wat het evenement een bijzonder extra cachet gaf. De jury vormde dan ook gedurende de twee dagen een belangrijk onderdeel van het unieke wielercircus wat onze stad 2 dagen rijk was.


Een kleine anekdote wil Klepper zijn lezers schare in deze niet onthouden. Als vrijwilliger was ik belast om de renners in juiste volgorde naar de start te brengen. Een koud kunstje, want het barstte van de begeleiders die alles soepel deden verlopen. Mijn taak was feitelijk niet meer dan aan te geven dat ik de grootste fan was van de renner die zich vervolgens langzaam naar de start streep begaf. Met een bemoedigende schouderklop bevestigde ik mijn waardering en hielp ik de renners met het aannemen van hun kleding.  Plots was daar de streng maar rechtvaardige Groninger, Koos. Hij sprak de renner waarmee ik mij op dat moment bezig hield aan met de woorden. Kevin, je nummer zit ondersteboven op je shirt, zo ga jij niet van start. Alleen nummer 13 mag reglementair worden omgedraaid. Doe je nummer goed! Nog 1 minuut voor start. Kevin kreeg het Spaans benauwd. Koos beende weg, en ik stond daar met een in de stress schietende Kevin en vier kleine speltjes voor de schier onmogelijke taak om binnen 1 minuut van nummer 9 nummer 6 te maken. 
Kevin, keek mij in paniek aan, Ik begrijp er helemaal niets van?. Ik heb het nummer er zelf opgedaan en ik weet zeker dat ik het goed heb gedaan. Ze zeiden dat de blauwe streep onder moest, ik weet het echt echt echt echt heeeel zeker. Met een ultieme poging hem gerust te stellen antwoordde ik,  “denk dat je shirt onderste boven voor je lag toen je dat deed”.  Kevin, keek mij aan met een gezicht van, “Ik snap het niet en doe niet zo moeilijk”!! ” Geen paniek we moeten het nummer gewoon even omdraaien”, reageerde ik cool.  Ze weten heus wel dat ik Kevin ben sputterde hij nog wat tegen, ik ga gewoon starten, protesteerde hij zelfverzekerd. Gelukkig waren mijn handen niet te koud waardoor het euvel snel verholpen was. Op het moment dat de vingers van de starter van 5 naar 0 aftelden hadden wij (Frans&Joseph, altijd handig twee handen extra op zo’n moment) het nummer in de juiste positie op de rug zitten. Koos stak vanuit de bus zijn duim omhoog en Kevin reageerde met, “doe jij mijn nummer de volgende keer weer op, en weg was hij”. Deze anekdote schrijf ik niet om aan te geven dat jury leden cijferneukers en principezeikers zijn. Deze anekdote schrijf ik omdat het aanwezig zijn van leiding de wedstrijd net dat formele tintje gaf dat sporters begeleiders beseffen dat ze met serieuze sport bezig zijn en de G sporters op positieve manier op scherp kwamen te staan. Bij deze wil ik dan ook de complete wedstrijd leiding van harte bedanken voor de unieke wijze waarop zij hun werk hebben gedaan. 

Een ander fenomeen was de wisselwerking tussen speaker en jury. Tijdens de special Olympics waren wij gezegend met een geweldenaar achter de microfoon. Wat mij betreft mag deze man lid worden van “de blauwe trein”. Humor, enthousiasme en sfeer voelde hij als geen ander aan. Ten alle tijden stonden de sporters op de 1e plaats. Interviewtjes werden afgebroken zodra de renners in zicht kwamen en of het nu onze eigen Piet van Katwijk was die naar zijn mening werd gevraagd of de Burgemeester van Deventer, de doorkomst van Fatih, Joannathan, Kevin of Irma of Vivienne waren altijd belangrijker dan een diep inhoudelijke analyse over het koersverloop van een toevallig passerende notabele. 

Naast alle positieve berichtgeving was slechts 1 teleurstelling op te tekenen.  1. De geringe aandacht van pers en publiek.
Gezien alle inspanningen om de Special Olympics tot iets voelbaars in de binnenstad te maken, was de belangstelling bedroevend. Nu was het zondag extreem slecht weer, maar het feit dat wij zegge en schrijven uit de buurt slechts een kleine 10 mensen af en toe schichtig langs het parcours zagen schuiven, geeft aan hoe egocentrisch de tegenwoordige maatschappij is. Uitnodigingen voor de buurt voor een gezamenlijk ontbijt kan je in het vervolg  beter aan de eendjes doen die in de Dommel zwemmen dan aan mensen die zich liever autistisch achter hun voorgevel wensen te verstoppen. Daarnaast durf ik te zeggen dat de sport die op de van de Does de Willebois singel en koningsweg te zien was, absoluut het bekijken waard was. 

De dichte wielen van Martijn Roest veroorzaakten keer op keer eenzelfde geluid als wanneer Cancellara voorbij zou komen. Het weerbarstige karakter en vechtlust van Joannathan deed je terug denken aan de tijden dat Bernard Hinault het peloton zijn wil oplegde. In de persoon van Kevin zag je het spiegelbeeld van Joop Zoetemelk. Twee keer viel hij op een seconde net buiten de prijzen tijdens de 1 en 5 km tijdrit maar zijn verlies droeg hij manmoedig om in en de afsluitende 10 km weg wedstrijd  tot opluchting van alles en iedereen met een dik verdiende bronzen plak zijn hele tournooi goed te maken. Ik doe feitelijk alle deelnemers tekort om ze niet te benoemen. De twee dames  Vivienne en Irma die als ware mannetjesputters met en tegen elkaar strijdend als leeuwen gevochten hebben. Dave, Teun en Tonny (prachtig 3e werd op de 1 km tijdrit) kortom ik wil bij deze alle deelnemers en begeleiders bedanken voor hun inzet en sportiviteit.

Het sluitstuk en apotheose van de special Olympics vormde de 10 km weg koers, (zie http://www.joannathanduinkerke.nl/ ) was voor iedereen spannend. Het feit dat de Koninklijke Harmonie ’s-Hertogenbosch de renners een speciale aubade kwamen geven bezorgde bij iedereen de rillingen over de rug.  
De Tandem race werd bijna traditioneel op fenomenale wijze gewonnen door vader en zoon, Perry en Sven Megens (http://www.youtube.com/watch?v=CCWK7L5pIwg) Electronisch schakelen op een full carbon op maat gebouwde tandem van nog geen 12 kg. Hun snelste ronde tijd lag nagenoeg gelijk met die van Martijn en Dave 1,25 min over 1 km = avs 42,5 km p/h). Grappig was om wanneer de Megens voorbij kwamen om te horen hoe vader  (piloot) en zoon (Stoker) met elkaar onderweg het koersverloop bespraken, zonder dat er afbreuk werd gedaan aan de andere combinaties op de tandem die weinig anders konden doen als zich neer te leggen bij de hegemonie van de familie Megens. 

Klepper stond na de tandemrace op het parcours naast de moeder van Martijn Roest. Met overmacht had deze groot macht uit Den Haag eerder op deze dag goud op de 5 km gehaald. Martijn een boomlange blonde held met de uitstraling van een grote lieve maar waanzinnig sterke beer, opende de koers met een splijtende demarrage in de 2e ronde. Ruim 3 rondes reed hij onbedreigd op kop met op ruim 300 meter 3 loerende renners die niet anders konden als zich berusten met een 2e 3e of 4e plaats. (Joannathan Kevin en Dave Mertens de trotse winnaar van de 1 km tijdrit). 
Met de woorden, Mevrouw uw zoon rijdt groots, probeerde ik de ingehouden spanning van mevrouw Roest enigszins los te maken. Vind u antwoordde ze. Ik ben nogal bang voor zijn bochten werk sprak ze enigszins twijfelend. Op de 1 km werd Martijn slechts 5e. Om kort te gaan de 4 haakse bochten kunnen Martijn gestolen worden, het parcours is niet op zijn lange lijf geschreven.  Ze had het nog niet gezegd of bij de volgende doorkomst zaten de 3 achtervolgers tijdens de 5e doorkomst op nog geen 50 meter van Martijn. Een stuurfout in deze ronde dwong Martijn vol in de remmen knijpen waardoor zijn riante voorsprong tot nog geen 50 meter was geslonken. Doorkomst 6, de titel kandidaten zaten weer bij elkaar, maar Martijn was van de 1e schrik herstelt en demarreerde weer en maakt zich wederom met speels gemak 50 meter los van zijn 3 opponenten. 
Ojee, nu gaat hij risico’s nemen sprak Martijns moeder mij verontrust toe. Na de 7e doorkomst gingen nog maar 3 renners Joannathan, Kevin en Dave gedrieën op de meet af. Martijn lag in de gevreesde Breautélaan bocht tussen de hekken. Gelukkig viel de schade mee en wist de EHBO de ongelukkige Martijn na van de klap bekomen te zijn weer snel op de been te helpen.

3 man streden in de laatste 2 ronden om de medailles. Joannathan sprong als eerste weg. Kevin en Dave keken iets te lang naar elkaar met de vraag wie Joannanthan als eerste zou gaan halen. De vader van Kevin, klapte zowat uit elkaar van de zenuwen. Zou zijn zoon het wiel kunnen houden van Dave Mertens de Nederlands kampioen.  Joannathan was weg en was niet meer te achterhalen,  triomfantelijk op de naam van zijn sponsor wijzend kwam hij over de finish. Dave wist zich in de laatste meters nog op knappe wijze van Kevin los te maken, maar dat deerde Kevin geenszins. Toen Kevin op een kleine 15 seconden van de winnaar over de streep reed werd er toch ook een groot kampioen geboren. Mijn god, wat heeft die jongen geknokt om dit te bereiken. Een last viel van de schouders en tranen vloeiden rijkelijk over het toch al doornatte wegdek van de van der Does de Willebois singel. Joannathan gaf sportief toe dat de zege in zijn schoot was geworpen. Martijn was de sterkste, maar ook dat is wielrennen.

Conclusie; iedereen was gelukkig met het fantastisch verloop van de wedstrijd.
O nee, toch niet. Mevrouw Roest had een piepklein puntje van commentaar. Ze bedankte CCJB enorm maar zo vertelde ze mij Martijn werkt normaal keihard in de tuinen en plantsoenen van de Hofstad. Hij werkt om zijn fysieke werk naast het fietsen goed te kunnen doen iedere dag met gemak een heel brood naar binnen. Toen Martijn de 3 schamele bolletjes in zijn lunchpakket zag zitten durfde hij niet om meer eten te bij de organisatie vragen. Hij mag dan wel groot en sterk lijken, maar hij blijft mijn kleine jongen.

Bedankt voor alles, jullie waren geweldig. Ik hoop dat de CCJB’ers die niet aanwezig konden zijn bij het zien van de foto’s  zich kunnen voorstellen hoe 1 broodje kiepevel smaakt.

KLEPPER