• annie-van-buul-2011
  • BP Vismale
  • invicta-zwart
  • Mackelenberg
  • Van den Udenhout
  • hens-on
  • Carras
  • Cafe de Unie
Afdrukken

Verslag uit Belgie van LTFP 2014

Geschreven door Roy Sieliakus Aan 17 april 2014.

Leuven – 's Hertogenbosch (NL) 148 km
LTFP: Le tour du Fou Pédalant (om het op zijn Hollands te zeggen)
Rit georganiseerd door Coureurs Club Jeroen Bosch.

Van 3 Blosommers wist ik dat ze zich ingeschreven hadden voor deze trip naar Nederland : Dirk VC, Jimmy en ikzelf (Hugo).

De zaterdagnamiddag brachten Dirk VC en Jimmy hun sportzakken tot bij mij thuis. Zij zouden immers de zondagmorgen met de fiets naar het vertrek op de grote markt in Leuven rijden. Ikzelf verkoos me met de auto tot Leuven te laten brengen.

Rond 9u15 arriveerde ik op het Hogeschoolplein. Jimmy en Dirk waren al aangekomen op de grote markt. Nadat we onze sportzakken in de bezemwagen gezet hadden, profiteerden we ervan om nog en tasje koffie te drinken in de frisse buitenlucht.

Plots bemerkten we nog een Blosom-truitje in de menigte : Ronny Bonnast reed ook mee.
Hij had zich via zijn werkgever ingeschreven.
Uiteindelijk stonden we zo met 7 Belgen aan de start ... en zo'n 160 Nederlanders.

Intussen waren de bussen van de Nederlanders ook toegekomen. Ik vernam dat enkele Nederlanders reeds van de dag ervoor aanwezig waren en in Leuven overnacht hadden. Zij hadden de zaterdag al een stuk van de rit gaan verkennen (en 's avonds ook Leuven "verkend" hoorde ik).

Na nog een "kort' woordje van mijnheer pastoor, op de trappen van 't stadhuis, konden we vertrekken.

Het was intussen 10u10 in de frisse morgen. Zij die het tijdens het wachten wat kou gekregen hadden zouden het snel wat warmer krijgen: van zodra we uit het centrum van Leuven waren kregen we als opwarmertje de Keizersberg.
Enkele Nederlanders sloegen al in paniek en hadden zo'n zwaar parcours niet verwacht . Gelukkig voor hen was dit het enige klimmetje van de dag.

Eens dit heuveltje achter de rug trachtten de kopmannen, waaronder Dirk, het tempo wat te regelen. Hetgeen bij momenten niet zo simpel was. Van zodra de motard die voor het peloton bleef rijden eventjes afstand nam, waren er telkens enkele Nederlanders die het niet konden laten het gat terug dicht te rijden. Ook in de bochten waren er mannen die zich in het zog van de motard probeerden te handhaven. Op die manier wordt het tempo natuurlijk constant omhoog getrokken en moet achteraan den 160ste man zijn ziel uit zijn lijf rijden om te kunnen blijven volgen.
Of zoals deze 160ste man na de rit tegen me zei : "alleen sterke mannen, zoals ik, kunnen dat volhouden". Moet ik nog zeggen dat het een Nederlander was ?

Uiteindelijk besliste de (hoofd)motard om geen afstand van de kopmannen meer te nemen en een gelijkmatig tempo te blijven aanhouden.
Zijn collega-motards en de Belgische politiemotards deden ondertussen hun werk voortreffelijk.
Alle kruispunten werden tijdig afgezet zodat wij nooit hoefden te stoppen. Rode lichten mochten voor één keer genegeerd worden. Om dit tot een goed einde te brengen moesten deze motards constant het peloton weer voorbij, hetgeen gepaard ging met een hels lawaai van claxons en scherpe fluitconcerten.

Halfweg was er een bevoorrading voorzien.
Net voor deze tussenstop was er de befaamde kasseistrook waar iedereen die vorig jaar deelnam nog over spreekt. Zij die kozen voor de zandstrook, vol keien, gingen misschien sneller maar namen ook het risico van platte banden. Ik heb er toch weer enkele langs de kant zien staan, maar zelf verkoos ik 't midden van de kasseiweg. Liever wat dooreen geschud worden dan lek te rijden !

Gelukkig bereikten we kort nadien de bevoorradingspost 't Meulezicht, zodat iedereen terug wat op zijn effen kon geraken. Deze taverne was gelegen in een mooie groene omgeving. We werden er verwend met taart en koffie.

Na een half uurtje werd verzamelen geblazen en werd de tweede helft van de rit aangevat.

Volgens ik las op de infobrochure was er vanaf dit punt een "veegpeloton", voor deelnemers die het lastig kregen en aan een lager tempo wensten verder te fietsen. Zelf heb ik hiervan niets gemerkt aangezien ik, net zoals de andere Blosommers, altijd in de voorste gelederen gebleven ben. Wel weet ik dat er toch enkelen in de bezemwagen plaats namen (wegens materiaalpech of wegens slechte benen).

De hele rit verliep zo goed als rimpelloos. Eén keer was er achteraan in 't peloton een valpartij, zonder veel lichamelijke schade, maar wel met averij aan twee fietsen (o.a. afgebroken derailleur).
Een Nederlander zei achteraf : "een afgebroken versnellingsapparaat, maar ik weet niet of dit de oorzaak ofwel het gevolg was van de valpartij".

In de vroege namiddag kregen we nieuw gezelschap: de wind.
Velen die links het peloton voorbij reden, in de hoop zich wat meer vooraan te kunnen nestelen, kwamen zo onverwacht in de volle wind terecht en waren geneigd om dan maar zo snel mogelijk terug in te voegen, hetgeen al eens een duwtje her en der opleverde.

Tijdens de tussenstop was de hoofdmotard ons komen vertellen dat hij net voor 't eind van de rit (eens over "het bruggetje"), de koers open zou stellen, aangezien daar een mooie, veilige strook van 3 km lang lag en de sterke mannen zich eens mochten tonen.
De Nederlanders wisten natuurlijk waar dit bruggetje lag en inderdaad, eens 't bruggetje over schoot de motard van ons weg . Op enkele seconden lag het peloton volledig uiteen en werden er tientalle kleine groepjes gevormd, met daartussen telkens enkele spartelende Nederlanders (en hier en daar een Belg) die probeerden aan te pikken of die moesten afhaken (vanwege de snelheid van de eersten die naar de 50 km/u ging en de tegenwind die de snelheid van de mindere goden terug naar de 35 km/u duwde).

Zoals gevraagd door de motard werd deze finale op 't eind van deze inderdaad zeer mooie weg afgebroken en werd terug verzameld zodat we in één grote groep 's Hertogenbosch konden binnenrijden.
't Had wel iets speciaal : een brede weg met 5 à 6 rijstroken die wij volledig mochten inpalmen. Gezamenlijk bereikten we de aankomst.

In het complex aldaar konden zij die dit wensten zich douchen. Nadien werd nog menige verfrissing gedronken, enkele frietzakjes genuttigd en nagepraat over deze mooie dag.

148 km, gemiddelde snelheid 29 km/u
+/- 160 deelnemers, waarvan slechts 1 dame : Erica, een Hollandse die van doortrappen wist !

Vervolg : verslag van onze terugreis naar Leuven.

Zoals hierboven reeds verteld werd na onze aankomst in 's Hertogenbosch (rond 16u) lustig verder verbroederd met de Nederlanders.
Eén van de Nederlandse kopmannen (een boomlange vent, twee koppen groter dan Dirk) kwam al onmiddellijk aandraven met 2 pinten bier en vroeg waar Dirk ergens zat, want die had wel een goei pint verdiend voor zijn organisatie en kopwerk ! 't Was effe zoeken in de meute om Dirk te vinden. Natuurlijk stond hij in de file ... aan de frietmobiel :lol:

Eén van de organisatoren (tevens medefietser) riep er zelfs eerst zijn vrouw en daarna ook zijn ouders bij om kennis te maken met de Blosom-Belgen-coureurs. Volgende keer moesten we maar een dagje op voorhand naar 's Hertogenbosch afzakken, zij zouden wel voor logement zorgen !

In al dat gedoe was er eigenlijk niemand van de Nederlanders die ook maar één woord repte over de terugkeer van de 7 Belgen naar Leuven.
Uiteindelijk kwamen we te weten dat de aanwezig zijnde bezemwagen zou dienen om onze fietsen terug te brengen en dat er een kleinere bus op komst was om ons terug naar Leuven te brengen.

Omdat niemand zich daar verder druk om maakte en het al maar later en later werd, besliste Dirk dan maar om al te beginnen met het installeren van de fietsen in de bezemwagen. De nodige fietsbanden en kartons werden aangereikt om alles netjes te ordenen en vast te sjorren.

Een half uurtje later kwamen 2 jonge gasten opdagen : zij werden opgetrommeld om als chauffeurs te fungeren.
't Zou dus in orde komen ... dachten we.
Tot we plots het nieuws ontvingen dat om één of andere reden het busje niet zou komen ...
De beslissing werd getroffen dat wij met "de grote bus" naar huis mochten. Een andere chauffeur werd opgetrommeld.

De bezemwagen was dus niet meer nodig.
Haha ... fietsen er terug uit dus en hop, naar de grote bus.

Enkele fietsen werden onderin de kofferbak van de bus geïnstalleerd , de overige mochten uiteindelijk mee de bus in.
Voor we vertrokken kregen we nog de nodige uitleg ivm het gebruik van de toiletten en van ... de frigo !

Plaats genoeg in de bus. Anekdotes van de dag zorgden voor den ambiance. Ronny B. zorgde ervoor dat niemand dorst leed onderweg en dook regelmatig eens de frigo in voor een lekker Belgisch biertje (Witte Hoegaarden, een frisse Kwak, enz.)

Rond 20u15 arriveerden we terug op de grote markt aan 't stadhuis in Leuven.
Dirk en Jimmy moesten nog terug met de fiets naar huis en zouden zich moeten reppen om nog voor den donker thuis te zijn.

Ook al liep onze terugreis dus niet helemaal zoals oorspronkelijk gepland, de Nederlanders hebben uiteindelijk alles in het werk gesteld om ons met het nodige comfort veilig terug thuis te brengen.
Het werd een hele belevenis en een mooi slot aan een mooie en plezante dag.

uitdaging