• Van den Udenhout
  • Carras
  • Mackelenberg
  • hens-on
  • annie-van-buul-2011
  • BP Vismale
  • Cafe de Unie
  • invicta-zwart
Afdrukken

RAMPO CYCLING TEAM

Geschreven door Klepper Aan 19 juni 2013.

Afgelopen zaterdag was het weer zover, “de ploegentijdrit”. Het meest gevreesde onderdeel van de wielersport. Een discipline waar alleen echte mannen aan deel durven te nemen.  De wetenschap dat je in tijden van nood je vrienden leert kennen komt tijdens een ploegentijdrit namelijk volledig tot werkelijkheid. Zoals bekend wordt de kracht van een ketting door de zwakste schakel bepaald. In een ploegentijdrit kan de sterkste man zijn gezicht verliezen en de zwakste tot held van de club worden gekroond. Voor veel CCJB ego’s een te groot risico. Het direct gevolg was dus dat er sprake was van een geringe belangstelling om de sportieve nek binnen de club uit te steken.

Ondanks verwoedde pogingen een volwassen afvaardiging naar Gilze en Rijen te sturen bleek dus wederom dat na de eerder mislukte club kampioenschappen, CCJB over meer zwakke dan sterke schakels te beschikken. Het regende excuses, zelfs klepper werd door het klamme angst zweet bevangen en meldde zich met een slap excuus op het laatste moment af. Als farmaceut met epidemiologische belangstelling weet ik als geen ander, dat daar waar je mee omgaat, daar wordt je mee besmet!! De incubatie tijd van dit zogeheten Sjaak afhaak virus is dan ook gelijk aan het aantal jaren dat CCJB bestaat, precies 5 jaar.

Derhalve waren er 5 CCJB’ers met 1 invaller (Piet) die voor CCJB geschiedenis wilden gaan schrijven. Mede door toedoen van kleppers stress werd het sextet vlak voor de start omgezet naar een kwintet waardoor er in aanvang al sprake was van een ongelijke strijd. Invaller Piet die ons clubke al enige tijd volgt had zich vooraf al enigszins ingedekt dat het geweld van de CCJB’ers hem misschien wel eens teveel kon worden. Maar sociaal als de mannen zijn beurden ze Piet op met de mededeling dat ze hem desnoods naar de finish zouden dragen.
Het startschot klonk, als een speer denderde de blauwe trein het schavot af en zette aan voor de eerste meters. Piet, zag onmiddellijk dat het goed was, hij had niets met kwintetten en verkoos met zijn ruime hart dat het beter was dat onze mannen na een paar honderd meter beter als een heus kwartet door het leven konden gaan.

Geschrokken keken de vier overgebleven ccjb’ers om. Piet heeft pech werd er gegild. We gaan hem halen. Het kwartet keerde om maar Piet gebaarde met een olijk handgebaar dat zijn mecanicien voor de zoveelste keer het verkeerde verzet had gemonteerd en vergeten was om de accu van zijn ebike op te laden. Piet, hoe dan ook je bent een held namens heel CCJB dank, tot op de eerst volgende training zullen we maar zeggen, je bent van harte welkom. De 4 CCJB’ers vervolgden na nog geen 500 meter eenzaam hun weg. Er mag nu niets meer misgaan. Roderick, Jos, Hans en Jan fietsten alsof hun levens er van af hingen.


De wielerclub S&T (Sport en Transplantatie, speciaal opgericht voor mensen die een open hart operatie hebben ondergaan) konden het wiel van onze kleppers niet houden en werden gedecideerd door CCJB naar het tweede plan terug verwezen. Absoluut geen sinecure, wanneer je bedenkt dat deze club ook nog eens hun achterwielen voor transplantatie doeleinden hadden gedemonteerd.
Roderick, Jos, Hans en Jan ambieerden echter meer en gingen voor het hoogst haalbare. Twee minuten voor CCJB was namelijk WTC de Rollatoren gestart. Een groep met een aantal éminence grise in de formatie die op basis van het aanwezige talent binnen het CCJB team binnen 1 ronde te pakken moest zijn.
Het kwartet CCJB mannen begon te draaien op de foto’s is duidelijk te zien dat Jos niets aan het toeval heeft overgelaten en bewust voor zoveel mogelijk aerodynamica heet gekozen. Zijn dik behaarde benen bleven dan ook gehuld in de beroemde witte beenstukken. De flanellen witte lappen aan de benen van Jos geselden de pedalen dat het een lieve lust was, maar WTC de zingende rollatoren kwam niet in het vizier van onze jagende mannen.

Roderick nam weer eens de kop over en stuwde het tempo op naar astronomische waarden. In de tweede ronde moesten de oude van dagen voor het op hol geslagen CCJB kwartet toch in de verte zichtbaar worden. Helaas, Pindakaas WTC de Rollator hield stand. De vader van Roderick, die als wielerfan en trouw supporter langs de kant van de weg de sterke CCJB verhalen van zijn zoon wel eens wilde verifiëren schreeuwde het kwartet toe dat de voorsprong van WTC de rollator op CCJB niet heel veel groter werd!!
Dit had de goede man nou net niet moeten zeggen!! Roderick werd door deze opmerking zo in zijn eer gevoel aangetast dat hij ter plekke een visioen kreeg dat hij als enige deelnemer tijdens dit unieke evenement aan het achteruit fietsen was. Gevolg van deze stimulerend bedoelde vaderlijke opmerking was een groot psychisch trauma die voor onze kopman, zowel op de vader zoon relatie als op de fysiek een verlammende uitwerking had. Jan zag dat zijn vriend na de subtiele opmerking van zijn vader er emotioneel volledig doorheen zat en nam de verloren vader rol weer over door te zeggen dat onze ridder een flinke jongen was en om het zelfvertrouwen weer enigszins op te krikken, hij weer gewoon op kop mocht rijden.

Jos bekeek ondertussen op zijn gemak zijn witte beenstukken en dacht, “ze staan best leuk en voelen in ieder geval lekker warm bij een temperatuur van 18 graden boven nul”.
Ondertussen had Hens on solutions zelf, van dit alles helemaal niets mee gekregen. De hele rit zat hij al ongenadig af te zien. De Pinarello Dogma Sky fiets met CCJB blauwe accenten kreunde onder het juk van de bonkig rijdende coureur met hem mee. De enige Solution die Hens dit keer kon bedenken was, “afstappen, kappen, dit slaat nergens op, waar zijn wij in vredesnaam mee bezig!!” Bij het ingaan van de laatste ronde proefde onze dappere krijger zelfs het bloed in de keel.
Het symptoom dat de grenzen van de redelijkheid werden overschreden. Niet spuwen Hans? waarschuwde Jos, Denk aan mijn witte beenstukken!!”

Kokhalzend, vervolgde dit CCJB lid van het eerste uur en gouden dijbeen sponsor zijn weg in de hoop dat de finish snel in zicht zou komen. De compleet schraal gehijgde binnenvoeringen van keelholte en luchtpijp kwamen uit het proestend protesterende gelaat van onze Hans. Toen de CCJB helden moegestreden met een gemiddelde van bijna 39,5 km per uur aan het uithijgen waren, kwam de vader van Roderick enthousiast naderbij.
Jullie zijn 33e van de 37 teams geworden. Roderick, ik denk dat wij eens ernstig moeten praten. Volgens mij ben jij geen lid van Blanco maar van Rampo cycling team. Ja pap. Ik denk dat je gelijk hebt pap!!

Maar, sputterde Roderick nog tegen wanneer wij niet op piet hadden gewacht en gewoon met zijn zessen aan de start hadden kunnen verschijnen en jij je dodelijke opmerkingen voor je had gehouden dan, dan!!
Dan, was het nog niets, mijn zoon!!.
Maar gezien de gemiddelde leeftijd en het feit dat jullie met vier man de koers op karakter hebben uitgereden was het aandoenlijk om te zien hoe jullie strijdend ten onder gingen.  
Heren CCJB’ers die de CCJB kleuren in Gilze hebben verdedigt. Namens de gehele club, Chapeau!!  Hopelijk staan er in jullie sportieve geest volgend jaar wel weer twee teams aan de start.

Klepper

Ps. Dit verhaal is een samensmelting van sterke verhalen die mij zijn ingefluisterd. De waarheid laat ik volledig aan de 4 getuigen over. Klepper gaat graag een keer een biertje drinken met de trouwe CCJB supporter (vader van Roderick) om het hele ware verhaal te horen. De laatste zinnen zijn oprecht en gemeend.

uitdaging