• Mackelenberg
  • invicta-zwart
  • Cafe de Unie
  • Carras
  • BP Vismale
  • hens-on
  • Van den Udenhout
  • annie-van-buul-2011
Afdrukken

ELITE RENNERS in Le tour du fou pédalant

Geschreven door Klepper Aan 16 april 2013.

Het acterend vermogen waarmee coureurs elkaar constant de loef af proberen te steken en op het verkeerde been proberen te zetten maakt zelfs Carice van Houten stinkend jaloers. Goed kunnen acteren is binnen het peloton een voorwaarde om te kunnen overleven. Alleen goede acteurs weten hun kaarten gesloten te houden, zodat wielervrienden annex de concurrentie een rad voor ogen gedraaid kunnen worden. Een belangrijk bijkomend voordeel is dat de eigen onzekerheid aan het zicht wordt onttrokken waardoor het ego in bescherming wordt genomen. Je moet het acteren binnen de wielersport dan ook zien als een prettig gestoorde vorm van ijdeltuiterij. Binnen de voetbal sport is dit gedrag meer gebaseerd op matennaaierei

Foto Foto Foto

Op het moment dat de acteur coureurs elkaar in het nieuwe seizoen weer ontmoeten, wordt altijd eerst het materiaal waarmee men elkaar naar de klote te willen gaan rijden omzichtig aan de concurrentie getoond. Om de wielerkompanen nog verder te overtuigen dat de voorbije winter maanden totaal geen grip op de fysieke gesteldheid hebben gehad, worden buiken ingehouden en de geschoren benen bloot gesteld aan een bizar hoge spier tonus, die de concurrentie zogenaamd angst moet inboezemen.
Wij noemen dit, "Koers stress!!" Het is weer zover, de ultieme seizoensstart van de elite renners onder de wielerliefhebbers,"Le tour du fou pédalant",kan van start gaan. 

De opening van het weg seizoen die het keur corps onder de wielerfanaten naar Den Bosch lokt toont de ware gezichten van de helden die het moeten gaan maken.
180 acteurs uit het B film circuit melden zich bij mijnheer pastoor, om in de geest van hun icoon de wereld te laten zien wat fietsen is. Omroep Brabant legde het één en ander pijnlijk vast. Het klopje door een oud renner van het jaar op de buik van de eigenaar van 's werelds grootste lunch café werd geregistreerd. Op de opmerking of die buik eraf moest werd publiekelijk keihard ontkennend gereageerd. Afgetrainde gezichten zagen het (glim)lachend aan en streepten in gedachten weer een naam die voor de top 10 in aanmerking kon komen door. Henk Wijga kreeg de microfoon onder zijn neus en blies zo mogelijk nog hoger van de toren. Windje in de rug, appeltje eitje, bezem wagen is niets voor mij bla bla bla ondertussen hield hij zijn hand angstvallig voor het plaatje beschermde renner zodat de camera zijn status aparte niet kon vastleggen. 20 km reed ik op kop naast een heuse Flandrien. Uitermate gemoedelijk heb ik 3 kwartier geluisterd naar zijn verhalen over zijn kunnen in het nog prille seizoen. Dit seizoen had hij al de Ronde van Vlaanderen (260 km) en de Brabantse pijl (250 km) en een paar kleine ritjes van rond de 200 km in de benen zitten. Toch fietste mijn Belgische vriend niet zo heel veel. Met een kleine 5000 km per jaar was hij tevreden. O ja hij reed ook nog eens 100 km per dag van huis naar zijn werk. Conclusie; om elkaar kapot te maken, bluffen, fantaseren en liegen ook wij gelijk de profs er allemaal vrolijk en gemoedelijk op los.
Waarschijnlijk verklaart dit tegelijkertijd ook het succes van Nederlands enige gesloten pelotons klassieker voor liefhebbers. De drukte bij grote klassiekers zoals LBL en de AGR roept tijdens de koers bij veel deelnemers in toenemende mate stress en wrevel op, terwijl er tijdens LTFP juist een soort van sociale verantwoordelijkheid naar elkaar toe ontstaat. Daar een peloton nu eenmaal op niemand wacht krijgt de uitdaging veel meer een gezamenlijk dan individueel karakter. Het klassieke bijna carnavaleske unieke LTFP sfeertje waarbij het net alsof doen centraal staat, draagt zorg niet alleen zorg voor een scala aan sterke bluf verhalen maar ook voor een positieve gemoedsstemming onder de deelnemers.
Traditioneel is er echter bij Bosschenaren altijd wel iets te mekkeren, tempo te hoog tempo te laag, motor te dicht of motor te ver voor het peloton, te weinig plas pauzes, te veel plas pauzes, het is alsof er een klas zeurende kinderen voor bij trekt. Daarnaast krijg je gedurende 150 kilometer wel 100 keer dezelfde vraag gesteld. Hé Klepper hoe gaat het? Waarop traditioneel het antwoord luidt. Prima, geen centje pijn, want gelijk de echte profs liegen, bluffen en acteren wij zoals bekend er vrolijk op los. Niemand die mij tijdens de LTFP heeft gevraagd naar de toestand in midden Oosten, de Euro crisis, of de gesteldheid van de sexuele voortplantingsdrift van de Zuid Baltische Zeekoe. Nee, de persoonlijke twijfels van de vraag steller worden gecamoufleerd met de sociaal wenselijke vraag, hoe het vandaag met jou gaat?

 

Maar dan, dan gebeurd het. De finish komt in zicht. De kinderen promoveren zichzelf tot heuse klasbakken en denderen als een waar peloton vet betaalde profs met een gang van dik over de 40 km per uur door het centrum van Leuven. Verbaasde toeschouwers zoeken naar bekende namen en fotograferen en klappen ons toe. Is da Tommeke Boonen nie? Verrek da lijkt, hoe hiet ie ok al weer?, hoor ik een vrouw gillen. Kortom een klein moment werd ik overvallen door een hemels en gelukzalig gevoel om één moment in mijn leven een echte coureur te zijn. Het koude wijwater, doordrenkte mijn over het stuur gebogen gekromde rug met warme rillingen. De laatste klim naar boven reikte voor klepper dan ook letterlijk tot aan de hemelpoort met als kers op de taart, louter en alleen tevreden en blije gezichten en veel koud stromend bier. De tijd van bluffen, pokeren en acteren was voorbij, wat restte was de onderlinge verbondenheid en pure vriendschap. De 4e tour du fou pédalant zit er weer op en heeft een onuitwisbare indruk gemaakt, waar van ik hoop dat er nog vele edities zullen volgen.

In het inmiddels rondgezonden dankwoord zijn alle deelnemers en vrijwilligers bedankt. Het bosje bloemen ter verontschuldiging naar de bewoners van de nat gezeken zijgevel is onderweg en de eindbalans is inmiddels opgemaakt. Met het batig saldo proberen wij in de Sint Jan een plaatsje in de herberg te vinden voor de beschermvrouw van de wielrenners. Het dankwoord na afloop van de Bosschenaar Ernst Jan van Loenen die het K woord van de tribunes wil weren blijft mij echter het meest bij. Frans-Joseph, mag ik jullie bedanken voor een geweldige dag. Toen ik de afgelopen tijd, mijn vrienden vertelde dat ik met Coureurs Club Jeroen Bosch mee ging, kreeg ik verschillende waarschuwende opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd over het elitaire elite karakter van de Coureurs Club Jeroen Bosch.
Daar snap ik helemaal niets van antwoordde ik verbaasd. Vandaag waren wij toch allemaal een beetje elite renner!!!, Of acteer en lieg ik nou weer!!!

Foto

Foto

Foto

Klepper

uitdaging